Jak zatrzymać czas..Jak zatrzeć ślad niechcianych wydarzeń....Jak przywrócić to, co utracone???Ciężko się pisze, gdy myśli uciekają, a we wnętrzu pozostaje ból, mieszanka uczuć, wspomnień i czegoś, co już nie wróci...Pozostają jedynie pytania na które nie ma żadnej mądrej odpowiedzi...Tylko czas, który biegnie niubłagalnie szybko, godziny, dni, lata..dokąd biegniemy??? w przestrzeń, która Nas ogarnia..a chciałoby się jeszcze móc tyle z siebie dać, tyle stworzyć dla innych, przekazać tak wiele mądrych słów dla kolejnego pokolenia. Bo cóż jest ważnego w tym przejściowym życiu, w tych małych chwilach..To co po sobie zostawimy....Cząstkę NAS samych w rzeczach, wspomnieniach, czynach, uczynkach...Mały ślad, który kiedyś zasypie piach....A teraz wracamy do rzeczy i czynów twórczych..Ile nam jeszcze pozostało życia, trzeba działać, tworzyć, czynić to , co daje Nam satysfakcję. Pasja tworzenia, dawania i czynienia. Realizowania się w dawaniu..Może KIEDYŚ ktoś to doceni i przejmie tą dobrą pałeczkę STAROŚCI, jako pochodnię..Przecież ten znicz starości zapali KAŻDY z NAS...A teraz małe wzmianki tego co było, co się wydarzyło  w ostatnim kwartale Naszego ROZINNEGO DOMU SENIORA ,,LEŚNE ZACISZE" w Żarach....
 

Tak mało było urokliwych, śnieżno- białych widoków ...ale i wystarczająco, żeby było urokliwie

  Ciasta, prezenty, małe upominki..Tak dziękujemy za POMOC i  WSPARCIE Psychiczne  społeczeństwu ..ludziom W Y J Ą T K O W Y M...- , które tak często jest potrzebne w tej wykonywanej  misjii i pracy ....

           A ileż pracy i serca było włożonego w to zajęcie...ale efekt końcowy był wyśmienity.......

Raz się tylko ma 90 LAT.........Pani ALUNIU Wszystkiego co najlepsze ..zdrówka, radości i jeszcze wielu, wielu LAT w tak pięknej kondycji.....

I byli goście, kwiaty, życzenia i gośno odśpiewane 100 LAT po kolejnych 100 Latach..bo Pani Ali troszeczkę metryczka się pomyliła..Nikt nie wierzy w jej wiekowy PESEL.......

Wieczór przy kominku, w ponury nieraz dzień ..na rozmyślania i takowy musi być.... 

       Flamenko...występ , który wprowadził  NAS  w niebywały świat....Coś pięknego. Dziękujemy Pani Basi i wszystkim uczestnikom, za doznania i  niesamowite wrażenia artystyczne....D Z I Ę K U J E M Y

Nasza współpraca z najmłodszymi..przedszkolakami ,,CHATKA - PUCHATKA"" zaowocowało dyplomem podziękowania .Tym razem za uczestnictwo w .....BUDUJEMY RAZEM HOSPICJUM..

Ile mogliśmy z siebie daliśmy....Nasze bombki własnoręcznie wykonane przez seniorów, z Naszym liściem dębu-( LOGO Naszego DOMU) włożone w nie serce dekorowało tego roku  niejedną choinkę...

   I ONE u NAS zagościły....MARGARETKI...Zespół z Przewozu z odśpiewanymi pastorałkami, przy cudownym akompaniamencie akordeonu....Wspaniałe,  cudowne, o przepięknym głosie. Była to jedna z wielu przemiłych niespodzianek w Naszym Domu Rodzinnym..I nie po raz ostatni, DZIĘKUJEMY...

  Talent u dzieci niepełnosprawnych, Ich włożone serduszk w wykonanie prac i złożonych życzeń..wiele daje przekazu innym ludziom- ZDROWYM, SPRAWNYM,- z nich czerpcie chęć do życia  i przekazu drugim..Czym jest WARTOŚĆ życia i człowieka....

  DZIEŃ BABCI i DZIADKA>>>

Czym byłby świat dziecka, NASZ, gdyby nie ONI......Dziękujemy WAM, że jesteście....

 A MY..chociaż mogliśmy ICH ugościć słodkościami i niespodziankami, do których skierowały swoje pierwsze kroki przedszkolaki z ...CHATKA - PUCHATKA

 AKWARIUM...Ile radości

 Mała laurka, a ile serca wielkiego włożonego w życie senirów.. SZOPKA, jakie zdziwienie  i radość wywołala u dzieci

Spacer z opiekunką, w towarzystwie Ich ukochanych zwirzątek..kotka i pieska Tary....Ciężko wyjść..ale jak już ...to wielka radość ze spędzonego czasu na świeżym  pwietrzu...

 Jeden z wielu posiłków..w  miłym towarzystwie, lepiej smakuje

Imieniny Pani Heli....Rodzina zrobiła niespodziankę z tortem, my z kwiatkami..bo jakżeby inaczej, gdy pensjonariusz akceptuje i chce dalej czcić swoje święta..i jednocześnie dzielić się z nimi z drugimi.....Pani HELU...wszystkiego co najlepsze dla Pani..To już DWA LATA spędzone u Nas , i takich osób życzyłąbym sobie wiele..Dziękuję  i życzę zdrówka..

 A któż to z tak cudownym uśmiechem i czarem  osobowościowym.?? Nawet na talerzu zaczaruje piękny dla Naszych seniorów świat  smakołyków...A na życzenie ??? dodatkowo zawsze może być coś JESZCZE......Izuniu...Dziękuję CI 

 Trochę ruchu..wskazane..To zdrowie i życie....Ileż było radości, śmiechu..Ale wiek, moment jak to mówi Pani Ala gapowego i może coś sie przydarzyć....Trzeba po prostu uważać. Chociaż w tym wieku, ta uwaga może przyść  w najmniej niodpowiednim momencie.....Pomyśleć, że Nasza Alunia najsprawniejsza, najbardziej ćwicząca każdego dnia, jak wyczynowiec..i przytrafiło się...ale RAZEM..przetrwamy wszystko..

  Razem można przedyskutować wszystko......

 A i MOPS..nad Nami czuwa. Pani Kamilka zawsze jest u Nas mile widziana

...

W otoczeniu lasów, słońca zawsz spacer miło odbierany......NASZ LAS....dobrze ,że go mamy....

 

Minęło tak wiele czasu od ostatniej publikacji..Ciżko mi. Wybaczcie. I proszę o jedno. O darowaną mi  Siłę............Człowiek może pokonać tak wiele. Nawet nie wiedziałam, jak wiele...
Witam wszystkich, którym mój blog był bliski...Których sprawy seniorów interesowały. Co dzieje się u Nas..Smutny okres miesięcy od ostatniego artykułu..Artykułu, który w dniu swego wydania przyniósł dla mnie,mojej rodziny, Mojego Domu Seniora  tragedię. Śmierć Staszka...Mojego męża. Z którego śmiercią chyba nigdy się nie pogodzę i nie uwierzę...Dopiero Święta Bożego Narodzenia spowodowały, że napisałam kolejny artykuł do Naszej Gazety Regionlnej..On By tego chciał..Ale coś co tak czułam zawsze pisząc, tym razem przychodziło bardzo ciężko..Ale przez to pisanie zbliżam się bardziej do społeczeństwa i problematyki, którą się zajmuję. Seniorami....Oto jego treść..

 

 MOJA  refleksja   nad  magią   Świąt  BOŻEGO  NARODZENIA.....

                Nadchodzi  chyba  jeden z najpiękniejszych momentów dla większości z Nas. Święta BOŻEGO NARODZENIA . Moment refleksji  dla  Nas wszystkich  przy wigilijnym stole i …pustego miejsca.  Święta, które zawsze wprawiały mnie w świat magii. Czekałam na ten okres  rok rocznie, wkładając  w nie całe swoje serce,   w niesamowitym upojeniu radości  i szczęścia. Był to dla mnie  nie tylko świat bajki, ale i wielkiej  zadumy. Marzenia  o świętach  rodzinnych w świetle migających gwiazdek na choince, zapachu świerku, potraw, dekorowania ,  oczekiwania na pierwszą gwiazdkę w gronie tych, którzy byli zawsze bliscy Naszemu sercu, urok Mikołaja i prezentów, radości z obdarowywania...  jak z bajki, jak z okresu dzieciństwa. Zapominamy często , że może jednak coś zachwiać i  zburzyć ten świat, że może nadejść taki moment, że nagle kogoś zabraknie przy Naszym świątecznym stole, i  ten świat magii traci sens . Dziesiątki pytań bez odpowiedzi..Lepsze milczenie. Ból krzyżuje się z chwilami dnia codziennego. Ciężko zrozumieć, jak życie może toczyć się dalej, gdy  kogoś tak nagle  tracimy. Wszystko co było tak ważne,  traci sens. Ale  żyjemy w świecie realiów. Nie ma cudownego lekarstwa na dobro, życie, radość i szczęście. Niby  to od Nas samych wszystko zależy, ale tak naprawdę jesteśmy cząstką świata,  w którym  nie zawsze Nasze decyzje mogą wpłynąć na piękno funkcjonowania Naszego i tych drugich  życie. Jedne z najpiękniejszych rodzinnych świąt. Moja rodzina , jak wiele innych  rodzin dotkniętych  tragedią,  tegoroczne  święta spędzi w większej zadumie.  Smutek będzie przewijał się z refleksją  nad samym sobą, wspomnieniami  i  cenie posiadania rodziny.  Przemyślenia, jak kruche jest życie. Nad jego sensem. Nad  rozmową z kimś, kogo już zabraknie przy wigilijnym stole. Nad ceną przyjaźni. Nad sensem  życia i  wartościach  ludzkich. Tych najcenniejszych. Dobro. Moją radością i sensem pozostała dzisiaj wiara i  nadzieja . Słowa marzeń  wypowiadanych  przez  łzy do gwiazdki, która w ten magiczny wieczór zaświeci nad Naszym Domem. Nie będę sama ze swoimi myślami. Rodzina, seniorzy, dla których ten wieczór będzie też wielką próbą  radości. Nie zawsze z najbliższymi o których marzą. Ale zrobię wszystko ażeby zbliżyć im ten radosny wieczór do wspomnień z przed lat. Wiem, że nigdy nie zastąpię IM rodziny. Ale  ważne są chęci, jak we wszystkim, które mam . Nie jestem ideałem człowieka. Ale kto nim jest? ..  Takie jest życie, taki jest świat, że trzeba cieszyć się z każdego danego Nam dnia, z każdej godziny  ofiarowanej drugiej osobie. Cieszyć się i cenić drobiazgi, prawdziwe przyjaźnie. Nauczyć się wybaczać  i  wierzyć w wybaczanie. Moim sensem dzisiaj są Ci ludzie, którzy dzisiaj zamieszkują  ze mną  i  moją mamą w Naszym Rodzinnym Domu Seniora ,,Leśne-Zacisze”. To Oni dali mi siłę przejść przez moją tragedię. To dzięki Nim muszę mieć siłę brnąć dalej w świat pomagania i tworzenia dla Nich kolejnych przedsięwzięć dotyczących starości.  Tworzenia w przyszłości  dawno zaplanowanej   wioski POGODNEJ JESIENI. Może to mrzonki, ktoś powie. Ale czymże jest życie bez marzeń? Bez  nich  nie osiąga się niczego. Bez względu na trud borykania się często z niełatwą dziedziną , jaką jest to  zajęcie, częstym zniechęceniem, przysłowiowym dołem,  pasja  działania  pcha mnie  do przodu . Po tak niedługim okresie prowadzenia tej placówki coraz bardziej uświadamia mnie , jak bardzo jest nieodzowna ta dziedzina działalności dla polepszenia  jesieni życia ludzi starszych.  Chcę  pogłębiać świadomość  ludzi starszych tworząc stowarzyszenie, do którego w przyszłym roku mam nadzieję, że znajdę rzeszę podobnych pasjonatów. Pisać artykuły, które mają docierać do  społeczeństwa, seniorów. Mąż przekazał mi tą siłę.  To On ostatni w ten dzień  wymawiał słowa pochlebne odnośnie mojego ostatniego, w tym dniu wydanego  artykułu. Muszę być silna dla niego i dla moich pensjonariuszy.  Czeka mnie rozbudowa Domu Seniora. Ażeby polepszyć warunki moich pensjonariuszy. To był Nasz plan.  Planowaliśmy jego realizację już wcześniej. W momencie załamania  będzie  to najcięższa dla mnie próba sił. Ale wiem, że MUSZĘ. To dla NICH.  Dla ludzi starszych takich, jak MY będziemy za chwilę, za jeden mały krok. Wierzę w społeczeństwo, że na NIM  też mogę polegać, gdy zajdzie taka potrzeba. Tak, jak do tej pory. Że przechodząc  zajrzą do Nas, podzielą się ciepłym słowem. Wesprą , doradzą. Czekam na wolontariuszy, którym obcowanie z osobami starszymi  daje radość. Którzy  mają pomysły na lepszą starość. Przecież ten Dom, jest cząstką Nas, społeczeństwa  i dla Nas. Zasiadając przy wigilijnym stole zajrzyjmy w swe dusze, wokół. Czy ktoś przez Nas nie płacze, nie cierpi.?  Czy ktoś z boku nie potrzebuje wsparcia, pomocy.?   Życzę wszystkim, ażeby ten wigilijny wieczór upoił Nas zaczarowaną magią dobra, miłości i wybaczania . Żeby z radością kolęd  biło każde serce  w pobliżu NAS........Danuta Sobieraj.

                                                                                                                    

 Zaczarowani  magią Świąt stańmy  samotnie
pod rozgwieżdżonym niebem
patrząc na spadające płatki śniegu
pomyślmy o ludziach, których nosimy  w sercu
życząc im spokojnych Świąt
wszędzie tam, gdziekolwiek są ... A  magiczna noc Wigilijnego Wieczoru niech
Przyniesie WAM  spokój i radość.
Niech każda chwila Świąt Bożego Narodzenia
Żyje własnym pięknem,
A  Nowy  2014  Rok obdaruje  WAS
Odrobiną  ciepła dzięki ludzkiej życzliwości,
odrobiną  światła w mroku
dzięki szczeremu uśmiechowi,
radością  w smutku dzięki ludzkiej miłości
i nadzieją  na lepsze jutro
w chwilach niepokoju życzą ... Danuta Sobieraj z rodziną i pensjonariuszami RODZINNEGO DOMU SENIORA,, Leśne-Zacisze”  w Żarach

 

Boże Narodzenie 2013r.

 

 

13.102013

Staszek. Moja dzisiaj wielka, osobista tragedia..Człowiek, bez którego nigdy nie udałoby mi się stworzyć Rodzinnego Domu Seniora,,Leśne-Zacisze' Pierwszego w województwie, w Polsce jest tylko ICH kilka..'Uczestniczył tak czynnie w realizowaniu Mojego marzenia, opieki nad ludzmi starszymi. Tyle trudów przeszliśmy dochodząc do szczytu sukcesu. Był tak bardzo dumny z Naszego osignięcia.Dziasiaj mamy komplet ludzi, tak szczęśliwych, tak wtulonych i przeżywających wraz ze mną mój,Nasz ból.Nie potrafiłam uchroni GO przed jego wielką pasją.Dopuki nie wyjśni się tragedia, która   , jest ironią losu. My, którzy staraliśmy się oddać cząstkę siebie dla ludzi, społeczeństwa, ludzi starszych. Nie mówię, że nie popelnialiśmy błędów. Ale staraliśmy się DAWAĆ z siebie. Wczoraj miałam chandrę, Nie dałam rady psychicznie ogarnąć cłości. W wielkiej samotności. Sprawy zawodowe, moich seniorów, którę są mom drugim życiem, sprawy pszukiwań, których kolejność spraw formalnych, przy nieznajomości koniunktury działań, doprowadziła mnie do bezradnego wycia. I ogólna refleksja, ból,  która uratował mój kolega Zbyszek, jadąc ze mną nad to straszne miejsce. Mogłam w spokoju pomodlić się i ..porozmawiać ze Staszkiem, I  wędkarzami,wędkującymi!.Tymi, którz byli w chwili tragedii. Ale refleksja  zostaje. Myśle, że bardziej trzeżwa, z zastanowieniem nad Nami, ludżmi, przyjażniami, wiarą..Ileż jest pytań, w tych szczerych relacjach międzyludzkich. Pan Bóg mówiNam tyle o miłości, wybaczaniu,..pokorze..Możektoś, kto nie miał wczoraj wglądu do mojej refleksji, napisanej w ogromnym bólu na faceboku, NK..Ma okazj się z Nią zapoznać. To nie wyrzalanie się, to nie jest prośba o litość, to jest jedna z wielu części Nas wszystkich w takiej i wielu podobnych sytacjach życiowych. Ne jesteśmy sami i nie żyjemy sami na tym ziemskim   padole,. Dzisiaj muszę być sila, bo jestem sama z moim problemem,.Po14 dniach MUSIAŁAM ochłonąć, zacząć wszystko od nowa analizować i uczynić wszystko, ażeby wyciągnąć goz tej złej wody , którą omijał,nie wchodząc przez 30 lat  !!! swojego życia.

Moje wczorajsze refeksje chcesz skrytykować, skrytykujale najpierw przemyśl. Bołatwo kogoś oceniać- Najprościej.. Nigdy nie mów NIGDY !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

12.10.2013

Smutna refleksja po 14  dniach  mojej tragedii.. najczęściej występująca w momencie bezradności  i samotności. Wiem. Muszę być silna!!!  Pozbierać myśli, otrzeć łzy. Ale od rana bym krzyczała, wyła i nienawidziła wszystkich tak zwanych przyjaciół , znajomych. SAMOTNOŚĆ. Tak często występujące dzisiaj słowo. Nie mówię o wszystkich. Każdy z Nich, z osobna wie najlepiej. Tak.  Setki telefonów, w czym pomóc, jak sobie poradzisz, co dalej,  czy dasz radę, czy jest coś wiadomo? Dam radę. MUSZĘ to zrobić jeszcze bardziej dla NIEGO. Co zaplanowaliśmy, o czym marzyliśmy. Wszystko prawie związane było z drugim człowiekiem, dla drugiego człowieka….Wiara w Boga. Moja wiara. Moja osobista w niego wiara , że jest przy mnie i mnie wspiera w tej tragedii i dodaje mi  sił . Moja mama, moi pensjonariusze. Osoby każdego dnia mojej tragedii. Zastanowiła mnie refleksja mojej córki z Włoch, która przyjechała natychmiast z mężem, a mająca na drugi dzień tragedii, mieć  rejs urlopowy. Po  10 latach małżeństwa, ten  wymarzony. W tym momencie nie było ceny, wyboru. Natychmiastowy odruch. Szukać taty. Codziennie. Jej refleksyjna ocena . Mamuś. Gdyby nie MY, byłabyś z babcią, pensjonariuszami sama z całym problemem,  całe dnie i noce . Po tygodniu musieli z żalem wyjechać. Sprawy zawodowe, odległość.  Tak. Telefony wszystkich , zainteresowanie tragedią, co i jak. U Nas we Włoszech, gdzie jestem, łączymy się czynnie z osobą dotkniętą tragedią. Nie zadajemy pytań w czym pomóc. MY Przychodzimy z pomocą. Osoba, która zostaje sama jest załamana, samym faktem tragedii. Natłok myśli, chaos w głowie. Niemożność zebrania myśli.  Córka mnie pyta , jadłaś? Masz drzewo? A czy to ważne, Kamuś. Tak. Ważne, bo Ty musisz żyć. Masz dla kogo. Masz Nas, masz pensjonariuszy, którzy tak Ciebie  kochają. Dla tych starszych ludzi jesteś Ich życiem. Jesteś Nam wszystkim potrzebna.   Te refleksje mnie bardziej naszły w drugim tygodniu tragedii. Zero akcji, samotność.  Mąż był osobą niesamowicie koleżeńską. Oddaną kolegom, znajomym. Nie wiem, czy ktoś ze znajomych spotkał się  z  jakąkolwiek  odmową z jego strony. Obojętne. Czy to był dzień, czy noc. Zawsze gotowy i zwarty do pomocy. Wędkowanie?  Czuł się Ich częścią, wędkarzy.  Tragedia zaistniała w czasie takiej wyprawy wędkarskiej. Czy przez te dwa tygodnie któryś z Nich zajechał?  Nie mówiąc o jednym telefonie.  Może ma Pani potrzebę pojechania tam?. Może coś konkretnego w  czym możemy pomóc ?. Widziałam i dalej widzę  szczere chęci pomocy ze strony Policji, Strażaków ze Słubic, Cybinki. Naszej Żarskiej, jak dopiero do mnie dotarło wczoraj, grupy poszukiwawczej z pieskami, działających przy PCK. Naszego serdecznego Kolegi radiestety Januszka, ze swoimi przyjaciółmi. Pomijam w tym momencie  jasnowidza  Pana Krzysztofa Jackowskiego, który według mnie, po tylu telefonach, mailach, obietnicach, w takiej tragedii lekceważy osoby dotknięte tragedią nie odbierając  dziesiątki telefonów, rozłanczając  go  a tym samym opóźniając akcje wyczekujących  służb . Tym bardziej, że deklarowałam  natychmiastową chęć uregulowania spraw finansowych. Nie oczekiwałam cudów. Ale jest coś takiego, jak szacunek. Tym bardziej w takiej profesji, jaką On się zajmuje i jak bardzo się lansuje. Dla mnie jest to robienie kariery na ludzkim nieszczęściu.  Wystarczył jeden  grzecznościowy telefon. Przepraszam, nie dam rady. Wszystkie pozostałe osoby   próbowały  pomóc w pierwszym tygodniu akcji. Ten tydzień był wyczekiwaniem na CUD. Teraz wiem, że brakowało wydania polecenia.  Teraz, w tych najgorszych i najcięższych momentach. Smutne. Są moje nerwy, żal, smutek nad wszystkim. Ironia losu, Ja  z moim mężem tak bardzo kochaliśmy dawać z siebie innym.  Zapominając często  o zadrach, żalach do drugich. Bo kimże jest człowiek, który w sobie pielęgnuje nienawiść do drugiego. Tłamsi się złością i  żalami. Nie ma ludzi, którzy w życiu nic nie uczynili złego, nie pomylili się . Którzy są ideałami. Nie jesteśmy Panem Bogiem. To On wyznacza Nam drogę.  Gdzie są wszyscy Ci, co siedzieli u Nas przy Naszym stole świetnie się bawiąc razem z moim mężem Staszkiem? .  On tak bardzo kochał życie. Tak wiele jeszcze miał planów do zrealizowania. Jest mu TAM tak bardzo ciężko i źle. Muszę odnaleźć mojego męża. Nie mam sił prosić. To co piszę, to nie prośba o litość. To refleksja nad wszystkimi kogo może dosięgnąć z boku taka tragedia . W innych wiarach jest większa jedność, wsparcie. My, katolicy zacznijmy refleksje od Nas samych.  Dzisiaj siedzę i myślę, jak zorganizować wszystko, całość. Jak i co nie pominąć, żeby nie powiedzieć sobie, że jeszcze coś ominęłam. Dzisiaj mogła być kolejna akcja. Ominęłam nieświadomie coś, co w natłoku tego buszu powiązań urzędowych ,  nawet nie zdawałam sobie sprawy o kolejności dotarcia do osób. A wiem, że żadna z TYCH osób nie odmówiłaby mi pomocy. Ale moje myśli, moja głowa, moja praca zawodowa  w Naszym Domu Seniora, nie dają mi ogarnąć całości. Bezsilność w niektórych momentach jest najgorsza. Pamiętajmy o tym  w przyszłości , widząc kogoś drugiego w takiej tragedii.   Żona  Staszka- Danuta Sobieraj. To tylko moja osobista refleksja.

Wyciągnijcie wniosek z kruchości życia, z nauki  wybaczania, doceniania dobra  bliżnich. Szacunku do drugiego. Nie ma nic cenniejszego w życiu, jak miłość, szczera przyjażn, pomoc i móc liczyć na tych, którzy przez lata uważali się za kogoś ważnego w życiu drugichZawsze jest CZAS na wszystko.